Maganda ang bahay ko. Malaki. Maraming espasyo. At ang pinakamaganda sa bahay ko ay ang mala-probinsyang paligid neto. Tahimik mga pre. Parang pwede kang matulog sa kalye ng wlang rumaragasang dyip na sasagasa sayo. Ganun ang feeling dito. Konti ang tao.
Sa sobrang ganda nga nya nakakalimutan ko na yung mga downsides. Nakakalimutan ko na na walang bumbilya sa CR. Kaya pag nahulog mo yung tabo habang ume-ebs ka ay bahala kang gumapang at maghanap ng tabo sa ma-espasyong sahig habang me tae ang pwet mo.
Nakalimutan ko rin bang sabihin na walang timba sa aking mahal na banyo? Kaya bawat salok mo ng tubig ay mang-gagaling sa faucet. Mga isang metro ang layo sa toilet bowl. Bahala kang mag-stretch tulad ni Mr. Fantastic.
Nakalimutan ko rin palang sabihin na ginagawa pa ang mahal naming bahay. So sa umaga, me mga construction worker na umikot ikot habang nagdadamit ka papasok. Kung masagi nung masipag na mang-gagawa ang iyong damit pampasok ay bahala ka na.
Pero nakalimutan ko ang best part. Me mumu pala sa kwarto ko ladies and gentlemen. Di ko alam kung imahinasyon ko or wat pero nakakaasiwa matulog kung me kumakatok sa bintana mo. Dats rayt folks...kumakatok sya sa bintana. Buti nalang matindi ang resistensya ko sa ganun. Pero medyo nakakainis matulog. Di mo kasi alam kung me dudungaw sayo pagdilat ng mata mo. Nakakabigla yun ah.
All in all labs na labs ko ang bagong bahay namin. Pramis. Hopefully by 25 me sarili na kong condo. Either that or pipinturahan ko ng holy paint (Boysen na binlessan ng pari) yung bintana ko. Sa tulong siguro ng ilang orasyon at panahon makakarelax na ko sa bagong at mahal kong bahay.